مهدیه خادم با تأکید بر اینکه شفاعت اهل بیت(ع) نیازمند ایجاد سنخیت میان رفتار انسان و سیره معصومین(ع) است، گفت: نمیتوان بدون توجه به آموزههای قرآن و سیره اهل بیت(ع) در دنیا زندگی کرد و در قیامت تنها به شفاعت امید داشت؛ بلکه بهرهمندی از شفاعت، با اصلاح رفتار و نزدیک کردن سبک زندگی انسان به سیره معصومین(ع) معنا پیدا میکند.
حجتالاسلام والمسلمین محمدرضا عابدینی گفت: ما اگر یاد گرفتیم که محبت به حق و نفرت به دشمنان خدا را در وجود خودمان زنده کنیم آن وقت محبت و بغض دو بال میشود و انسان را پرواز میدهد.
حجتالاسلام والمسلمین سیدحمید میرباقری گفت: دوران ولایتعهدی امام رضا(ع) تحولی عظیم در چرخه امامت ایجاد کرد و این زمینه شد که افراد زیادی در ایران نمایندگان ائمه بعد از امام رضا(ع) باشند.
حجتالاسلام والمسلمین حسین ابراهیمی گفت: پذیرش اجباری مقام ولایتعهدی مأمون از سوی امام رضا(ع) هرگز بهمعنای تأیید مشروعیت دستگاه خلافت نبود، بلکه ضرورت و اجباری سیاسی برای حفظ اصل امامت در آن مقطع بهشمار میرفت.
محمدمهدی آجیلیان مافوق گفت: زیارت امام رضا(ع) در طول تاریخ از یک واقعه و تجربه فردی فراتر رفته و بهتدریج به عنصری معرفتی، معنوی و هویتساز تبدیل شده است؛ بهگونهای که مشهد به یکی از مهمترین کانونهای معنوی و هویتی شیعیان تبدیل شده است.
امام رضا(ع) «غریبالغربا» است، زیرا با وجود آنکه ایشان بهعنوان ولیعهد مأمون معرفی شده بود، امکان تشکیل آزادانه جلسات درس، اقامه نماز جمعه و نماز عید و حضور عادی در جامعه را نداشت و از جامعهای که به آن منتقل شده بود، فاصله گرفته بود.
حجتالاسلام والمسلمین سیدمسعود عمرانی گفت: ولایتعهدی امام رضا(ع) یکی از مهمترین و در عین حال پیچیدهترین مقاطع تاریخ تشیع است؛ دورهای که امام(ع) در برابر سیاستهای مأمون، رویکردی هوشمندانه و مبتنی بر حفظ جایگاه امامت در پیش گرفتند. پذیرش این جایگاه، برخلاف برخی برداشتها، به معنای همراهی با حکومت عباسی نبود، بلکه فرصتی برای تبیین مبانی تشیع و آشکار ساختن اهداف سیاسی مأمون فراهم کرد و به نوعی، این امر مصداقی از تقیه بود.
حجت الاسلام عباس بابایی گفت: از ابتدای خلقت آدم ابوالبشر تا انتهای دنیا اگر قرار باشد شخصیتی را به مهربانی، مهرورزی، دیگردوستی، خدمترسانی و عدالتخواهی معرفی کنیم، یقیناً نبی مکرم اسلام خواهد بود.
منورالسادات شایستهخو گفت: وقتی از پیامبر(ص) بهعنوان مرآت الهی یاد میشود، بدین معناست که وجود شریف ایشان آیینهای تمامنما از اسماء و صفات الهی بود؛ یعنی هرکس به ایشان مینگریست، تجلی رحمت، عدل، علم، مهربانی و حکمت خداوند را در رفتار و گفتارشان مشاهده میکرد.